Intensywnie

Czerwiec i pierwsza połowa lipca to w mojej pracy najbardziej intensywny czas. Stąd moja nieobecność. Po odsiedzeniu pracowitych 8 - 11 godzin przed komputerem, ostatnią rzeczą, na którą w domu miałam ochotę było ponowne siadanie przed monitorem. Za to w ramach relaksu przeczytałam piękną książkę, a zaczęłam kilka kolejnych. Udało mi się parę razy uciąć popołudniową drzemkę, spacerować z psem koleżanki, spotykać w weekendy z przyjaciółmi, a nawet zapuścić dwa razy w dalszą, choć krótką podróż.. Byłam na Helu, w Gdańsku i Gdyni, a w poniedziałek wróciłam z Norymbergii. Nie mogłam pozwolić, aby wszystkie słoneczne, czerwcowe i lipcowe dni mijały jedynie za oknem mojego biura. W moich planach jest jeszcze podróż do rodzimej, uroczej Narnii oraz 10 dni na cudownie ciepłym Cyprze (wraz z rodzinką, która tam mieszka)! Te przygody zachowałam na sierpień i wrzesień. 

Trochę o Helu.. Razem z 2 koleżankami wyjechałyśmy w trakcie długiego czerwcowego weekendu nad morze. Mieszałyśmy w centrum miasta Hel, w skromnym pensjonacie o nieskromnej cenie i u niezbyt miłych gospodarzy. Pomimo tego bawiłyśmy się świetnie. Wypożyczonymi rowerami przemierzyłyśymy pół półwyspu w jeden dzień. Co za romantyczne krajobrazy! Mierzeja Helska pełna jest piaszczystych, wysokich wydm. Główna ścieżka rowerowa wiedzie zazwyczaj przy ulicy, my jednak zapuszczałyśmy się również w głąb - gdzie ciszej, a jednak głośniej. Bo wiatr szumi miło w wysokich konarach sosnowego boru, coś puka, skrzypi tajemniczo, a świergotu ptaków nie zagłusza już hałas ulicy. Tam szare i białe wydmy piętrzyły się zagradzając nam drogę do poszukiwanej latarni morkiej, a wiatr pędził wysokie fale morza. Wiatr był bardzo silny, w mieście się takiego nie spotka. Piaszczyste plaże były jeszcze dość puste, woda bardzo zimna, ale miło było posiedzieć i nasycić się niecodziennym widokiem, spokojem i jodem oczywiście. Ania z Zielonego Wzgórza na pewno znalazłaby tu natchnienie do swych romantycznych książek, niczym nad Zatoką Świętego Wawrzyńca. Jednak żadnej z nas pisanie książek nie było w głowie.. Po chwilach relaksu pedałowałyśy co sił w nogach, aby dotrzeć do Jastarni na obiad ze świeżą rybką w roli głównej, a następnie przed zmrokiem wrócić do pensjoantu. Późnym wieczorem, po chwili odpoczynku, zajrzałyśmy jeszcze do przytulnej restauracji Kutter, gdzie jazzowe szlegiery pięknie zagrał zespół starszych panów ze wschodu. Potem była jeszcze Gdynia i Gdańsk. Niestety nie udało nam się przepłynąć promem. Za to zwiedziłyśmy bardzo interaktywne muzeum Solidarności. Spacerując ulicą Długą i Długim Targiem skręciłyśmy w Długie Pobrzeże, aby tam spocząć na chwilę w niewielkiej kawiarni. Wieczorem wsiadłyśmy do pociągu. Kierunek - dom. Polska jest piękna. Szczególnie, gdy słońce oświetla wszystko przyjemnym, ciepłym światłem. Korzystajmy z tych letnich chwil!

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Co do przeczytanej książki to mocno polecam: Paul Glaser "Tańcząc z wrogiem". To historia życia młodej i pięknej Rosie Glaser, holenderskiej Żydówki. Historia odkryta po wielu latach przez jej bratanka - autora książki. Rosie żyje intensywnie, jest nieustanną optymistką. Jej życiową pasją jest taniec, który nie opuścił jej nawet, gdy trafiła do Auschwitz. To zaskakujące jak pośród wszechograniającego bólu, zdrady i śmierci potrafiła uparcie kierować swoje myśli na piękno, dobro i życie. Przetrwała.

Ciekawe, że fragmenty jej kursów tańca do dziś można znaleźć na youtube :)

(zdjęcie ze strony księgarni:
http://www.rebis.com.pl/rebis/public/books/books.html?co=print&id=K7012.002&shop=shop)


/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Fotorelację z Norymbergii umieściłam na funpage mojego kościoła:
https://www.facebook.com/media/set/?set=a.888651104517086.1073741833.677652518950280&type=3

Był to wyjazd na chrześcijańską konferencję/festiwal o zasięgu międzynarodowym. W kolejnym poście być może trochę więcej o tym napiszę.


//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Moje blogowe rozciąganie się w pisaniu przerodziło się naturalnie w dziennik. To dobrze. Nie tylko zdjęcia mają moc zatrzymywania ulotnych chwil i przygód. Słowa są równie wspaniałym ich nośnikiem.. Mam nadzieję, że moje słowa będą stawały się coraz bardziej bogate w znaczenie. Oby coraz wyraźniej obrazowały dni, które za mną, impresje myśli i głębie uczuć...

the end
na dziś