Ech, trochę trwało to "niedługo". Ale wróciłam rzeczywiście na chwilkę. Nic nie obiecuję.
Elka copywriterka dużo pisze w pracy i jak ma coś napisać w domu to zwyczajnie jej się już nie chce. Z tegoż to powodu słynie z wysyłania wiadomości głosowych zamiast tekstowych. Tak, moi znajomi musieli mnie taką zaakceptować. Najpierw się śmiali, potem się poddawali, a teraz sami się nagrywają. :)
Agencja reklamowa wyciskała mnie jak chory cytrynkę. Rok temu zmieniłam pracę, gdzie również piszę, ale już nie tak, jak na pasie handlowym. Może zatem warto czasami otworzyć wirtualne stronice tego pamiętnika? Bo Lawendowe Pola, zwane wcześniej Wielebna Pisze (od mojej dawnej ksywki), są właściwie zapiskiem przeszłych dni. Z uśmiechem, czasami z rozczuleniem, czytam je co jakiś czas.
Dziś siedzę w tym samym mieszkaniu co ostatnio. Nie na balkonie, ale w salonie, bo już zima trzaska mrozem za oknami. Jest początek grudnia. Nie dziwi więc mała choinka na stole, obok palą się świece i żółte lampki. Telewizor zmienił się kominek z niegasnącym ogniem (YouTube). Próbuję okłamać podświadomość, że naprawdę jest cieplej. Krasnal siedzący na szafce spogląda na mnie spod przydużej czapki, a w koło leżą włóczki, druty i szydełka. Okryta kocykiem piszę sobie, piszę... Lubię, kiedy jest przytulnie.
Właściwie nie mam nic nadzwyczajnego do napisania. Żadnej misji pióra, tylko uwiecznić zwykłą chwilę przez chwilę. Przechwycę ją i zapamiętam na kolejne lata.
Na balkonie tuja kołysze się trącana wiatrem. Jak miło słyszeć jego podmuchy, ale nie czuć ich na sobie. Za oknem już ciemno, ale w światle lamp widać białą, lekko przybrudzoną kołderkę śniegu. Kto by pomyślał, że tak szybko się pojawi! W takie globalne ocieplenie.
Jeszcze trochę, a już mnie tu nie będzie... Wielebna, Elka Singielka, tudzież Copywriterka przenosi się do własnej Bezpiecznej Przystani. Chyba nie będzie to ostateczny ląd, ale w końcu będzie miała coś własnego. Z kotem, czajnikiem, zamyślona z kwiatami. (K.I.Gałczyński). Kot oczywiście będzie się nazywał Salomon.
Do zobaczenia.
